Αναζητήστε το θέμα που επιθυμείτε!

02 Ιουνίου 2026

φθίνω - φθίνομαι

 

φθίνω - φθίνομαι












1. Ερμηνεία

  • φθίνω: φθίνω # μαραίνω # λιώνω # χαλώ # φθείρω # καταστρέφω # φθείρω # αφανίζω # αναλώνω # αποχαρβαλώνω # διαβρώνω # λιώνω # εξαντλώ # τρίβω # κατατρώγω # στραπατσάρω # εξολοθρεύω # ξεχαρβαλώνω # δύω (για αστέρι) # σκοτώνω # φονεύω
  • φθίνομαι: ρήμα παθητικό: λιώνω # κατατήκομαι # χαλώ # μαραίνομαι # μαραζώνω # μαραζιάζω # σαρακιάζω # μαραίνομαι # χάνομαι # σβήνω # παρακμάζω # λιγοστεύω # τελειώνω # ελαττώνομαι # αφανίζομαι # παρέρχομαι # πεθαίνω

2. Σύνταξη


3. Κλίση ρημάτων


α. Ενεργητική Φωνή


ΟΡΙΣΤΙΚΗ

ΥΠΟΤΑΚΤ.

ΕΥΚΤΙΚΗ

ΠΡΟΣΤΑΚΤ.

ΑΠΑΡΕΜΦ.

ΜΕΤΟΧΗ

Ε

φθίνω

φθίνω

φθίνοιμι

φθίνε

φθίνειν

φθίνων, ουσα,ον

Π

ἔφθινον

Μ

φθίσω

φθίσοιμι

φθίσειν

φθίσων, ουσα,ον

Α

ἔφθισα

φθίσω

φθίσαιμι

φθίσον

φθίσαι

φθίσας, ασα,αν

Π

ἔφθικα

ἐφθικώς ὦ

ἐφθικώς εἴην

ἐφθικώς ἴσθι

ἐφθικέναι

ἐφθικώς, υῖα,ός

Υ


β. Μέση / Παθητική Φωνή


ΟΡΙΣΤ.

ΥΠΟΤΑΚΤ.

ΕΥΚΤΙΚΗ

ΠΡΟΣΤΑΚΤ.

ΑΠΑΡΕΜΦ.

ΜΕΤΟΧΗ

Ε

φθίνομαι

Π

ἐφθινόμην

Μ

φθίσομαι

φθισοίμην

φθίσεσθαι

φθισόμενος, η,ον

Α

ἐφθίμην

ἐφθίθην

φθίομαι

(με ο όχι με ω)

φθίμην

(< φθιίμην)

φθίσθω

(γ' πρόσωπο)

φθίσθαι

φθῖσθαι

φθίμενος, η,ον

Π

ἔφθιμαι

ἐφθιμένος ὦ

ἐφθιμένος εἴην

ἔφθισο

ἐφθῖσθαι

ἐφθιμένος, η,ον

Υ

ἐφθίμην


4. Παράγωγα

Ουσιαστικά

  • φθίση (ιατρ., λόγιο) → η φυματίωση (παλαιότερα: νόσος που προκαλεί απώλεια βάρους και φθορά)
  • φθίνος (αρχ.) → ο μαρασμός, η φθορά, η παρακμή
  • φθινόπωρο → η εποχή μετά το καλοκαίρι (όταν η φύση «φθίνει», μαραζώνει)
  • φθινοπώριασμα (λαϊκό) → το πέρασμα στην εποχή του φθινοπώρου
  • φθινώδες (ουσιαστικοποιημένο επίθ.) → το φθινώδες μέταλλο (ασταθές, που φθείρεται)
  • απόφθιση (λόγιο, σπάνιο) → η πλήρης φθορά, ο μαρασμός (από + φθίσις)
  • εκφθίση (σπάνιο) → η πλήρης εξασθένηση
  • προφθίση (σπάνιο) → προκαταρκτική φθορά
  • παράφθιση (σπάνιο) → παρεκκλίνουσα φθορά

Επίθετα

  • φθινώδης → αυτός που προκαλεί φθίση ή που έχει χαρακτήρα φθοράς (π.χ. φθινώδης νόσος, φθινώδες μέταλλο)
  • φθινοπωρινός → σχετικός με το φθινόπωρο (π.χ. φθινοπωρινή ισημερία, φθινοπωρινή διάθεση)
  • φθινοπωριάτικος (λαϊκό) → φθινοπωρινός
  • φθισικός (ιατρ., λόγιο) → αυτός που πάσχει από φθίση (φυματίωση)
  • φθινόπωρος (αρχ., ως επίθετο) → που φέρνει φθινόπωρο, που μαραίνει
  • άφθιτος (αρχ.) → αυτός που δεν φθίνει, αθάνατος, αιώνιος (α- + φθίνω)
  • φθιτός (σπάνιο) → αυτός που φθίνει (αντίθετο του άφθιτος)

Ρήματα

  • φθίνω → μαραζώνω, λιγοστεύω, παρακμάζω, φθίνω, χάνομαι σταδιακά
  • φθίνομαι (παθητικό/μέσο) → φθίνω (ίδια σημασία, συχνά αδιάκριτο)
  • φθινοπωριάζω (λαϊκό, απρόσωπο) → φθινοπωριάζει = πλησιάζει το φθινόπωρο, γίνεται φθινοπωρινός ο καιρός
  • ἀποφθίνω (αρχ., λόγιο) → αποφθίνω = φθίνω εντελώς, ξεραίνομαι
  • ἐκφθίνω (αρχ., σπάνιο) → εκφθίνω = φθίνω εξ ολοκλήρου
  • παραφθίνω (αρχ., σπάνιο) → φθίνω παρεκκλίνοντας, καταστρέφομαι σταδιακά
  • προφθίνω (αρχ., σπάνιο) → φθίνω εκ των προτέρων
  • συμφθίνω (αρχ., σπάνιο) → φθίνω μαζί με άλλο
  • περιφθίνω (αρχ., σπάνιο) → φθίνω γύρω-γύρω, φθείρομαι περιφερειακά

 Στις ευρωπαϊκές γλώσσες

  • phthisis (ιατρ.)            αγγλικά          φθίση (από φθίνω)
  • phthisic (λόγιο, σπάνιο)        αγγλικά          φθισικός

5. Λεξιλογικές Ασκήσεις


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.