φθίνω - φθίνομαι
1. Ερμηνεία
- φθίνω: φθίνω # μαραίνω # λιώνω # χαλώ # φθείρω # καταστρέφω # φθείρω # αφανίζω # αναλώνω # αποχαρβαλώνω # διαβρώνω # λιώνω # εξαντλώ # τρίβω # κατατρώγω # στραπατσάρω # εξολοθρεύω # ξεχαρβαλώνω # δύω (για αστέρι) # σκοτώνω # φονεύω
- φθίνομαι: ρήμα παθητικό: λιώνω # κατατήκομαι # χαλώ # μαραίνομαι # μαραζώνω # μαραζιάζω # σαρακιάζω # μαραίνομαι # χάνομαι # σβήνω # παρακμάζω # λιγοστεύω # τελειώνω # ελαττώνομαι # αφανίζομαι # παρέρχομαι # πεθαίνω
2. Σύνταξη
3. Κλίση ρημάτων
α. Ενεργητική Φωνή
|
ΟΡΙΣΤΙΚΗ |
ΥΠΟΤΑΚΤ. |
ΕΥΚΤΙΚΗ |
ΠΡΟΣΤΑΚΤ. |
ΑΠΑΡΕΜΦ. |
ΜΕΤΟΧΗ |
|
|
Ε |
φθίνω |
φθίνω |
φθίνοιμι |
φθίνε |
φθίνειν |
φθίνων, ουσα,ον |
|
Π |
ἔφθινον |
|||||
|
Μ |
φθίσω |
φθίσοιμι |
φθίσειν |
φθίσων, ουσα,ον |
||
|
Α |
ἔφθισα |
φθίσω |
φθίσαιμι |
φθίσον |
φθίσαι |
φθίσας, ασα,αν |
|
Π |
ἔφθικα |
ἐφθικώς ὦ |
ἐφθικώς εἴην |
ἐφθικώς ἴσθι |
ἐφθικέναι |
ἐφθικώς, υῖα,ός |
|
Υ |
β. Μέση / Παθητική Φωνή
|
ΟΡΙΣΤ. |
ΥΠΟΤΑΚΤ. |
ΕΥΚΤΙΚΗ |
ΠΡΟΣΤΑΚΤ. |
ΑΠΑΡΕΜΦ. |
ΜΕΤΟΧΗ |
|
|
Ε |
φθίνομαι |
|||||
|
Π |
ἐφθινόμην |
|||||
|
Μ |
φθίσομαι |
φθισοίμην |
φθίσεσθαι |
φθισόμενος, η,ον |
||
|
Α |
ἐφθίμην ἐφθίθην |
φθίομαι (με ο όχι με ω) |
φθίμην (< φθιίμην) |
φθίσθω (γ' πρόσωπο) |
φθίσθαι φθῖσθαι |
φθίμενος, η,ον |
|
Π |
ἔφθιμαι |
ἐφθιμένος ὦ |
ἐφθιμένος εἴην |
ἔφθισο |
ἐφθῖσθαι |
ἐφθιμένος, η,ον |
|
Υ |
ἐφθίμην |
4. Παράγωγα
Ουσιαστικά
- φθίση (ιατρ.,
λόγιο) → η φυματίωση (παλαιότερα: νόσος που προκαλεί απώλεια βάρους και φθορά)
- φθίνος (αρχ.) → ο μαρασμός, η φθορά, η παρακμή
- φθινόπωρο → η εποχή μετά το καλοκαίρι (όταν η φύση «φθίνει», μαραζώνει)
- φθινοπώριασμα (λαϊκό) → το πέρασμα στην εποχή του φθινοπώρου
- φθινώδες
(ουσιαστικοποιημένο επίθ.) → το φθινώδες μέταλλο (ασταθές, που φθείρεται)
- απόφθιση (λόγιο,
σπάνιο) → η πλήρης φθορά, ο μαρασμός (από + φθίσις)
- εκφθίση (σπάνιο) → η πλήρης εξασθένηση
- προφθίση (σπάνιο) → προκαταρκτική φθορά
- παράφθιση (σπάνιο) → παρεκκλίνουσα φθορά
Επίθετα
- φθινώδης → αυτός που προκαλεί φθίση ή που έχει χαρακτήρα φθοράς (π.χ. φθινώδης νόσος, φθινώδες μέταλλο)
- φθινοπωρινός → σχετικός με το φθινόπωρο (π.χ. φθινοπωρινή ισημερία, φθινοπωρινή διάθεση)
- φθινοπωριάτικος (λαϊκό) → φθινοπωρινός
- φθισικός (ιατρ.,
λόγιο) → αυτός που πάσχει από φθίση (φυματίωση)
- φθινόπωρος (αρχ., ως επίθετο) → που φέρνει φθινόπωρο, που μαραίνει
- άφθιτος (αρχ.) → αυτός που δεν φθίνει, αθάνατος, αιώνιος (α- + φθίνω)
- φθιτός (σπάνιο) → αυτός που φθίνει (αντίθετο του άφθιτος)
Ρήματα
- φθίνω → μαραζώνω, λιγοστεύω, παρακμάζω, φθίνω, χάνομαι σταδιακά
- φθίνομαι
(παθητικό/μέσο) → φθίνω (ίδια σημασία, συχνά αδιάκριτο)
- φθινοπωριάζω (λαϊκό, απρόσωπο) → φθινοπωριάζει = πλησιάζει το φθινόπωρο, γίνεται φθινοπωρινός ο καιρός
- ἀποφθίνω (αρχ., λόγιο) → αποφθίνω = φθίνω εντελώς, ξεραίνομαι
- ἐκφθίνω (αρχ., σπάνιο) → εκφθίνω = φθίνω εξ ολοκλήρου
- παραφθίνω (αρχ., σπάνιο) → φθίνω παρεκκλίνοντας, καταστρέφομαι σταδιακά
- προφθίνω (αρχ., σπάνιο) → φθίνω εκ των προτέρων
- συμφθίνω (αρχ., σπάνιο) → φθίνω μαζί με άλλο
- περιφθίνω (αρχ., σπάνιο) → φθίνω γύρω-γύρω, φθείρομαι περιφερειακά
- phthisis (ιατρ.) αγγλικά φθίση (από φθίνω)
- phthisic (λόγιο, σπάνιο) αγγλικά φθισικός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.