θανατόω-ῶ - θανατόομαι-οῦμαι
Πίνακας που
απεικονίζει την απαγωγή της Περσεφόνης από τον Άδη, η οποία έγινε σύζυγός του
και της επιτρεπόταν να φύγει από τον Κάτω Κόσμο μόνο μία φορά το χρόνο. Άγνωστος
ζωγράφος. (18ος αιώνας)
1. Ερμηνεία
- θανατόω-ῶ -- θανατόομαι-οῦμαι: σκοτώνω # θανατώνω # φονεύω # καταδικάζω σε θάνατο
2. Σύνταξη
3. Κλίση ρημάτων
α. Ενεργητική Φωνή
|
ΟΡΙΣΤΙΚΗ |
ΥΠΟΤ. |
ΕΥΚΤΙΚΗ |
ΠΡΟΣΤ. |
ΑΠΑΡ. |
ΜΕΤΟΧΗ |
|
|
Ε |
θανατῶ |
θανατῶ |
θανατοῖμι |
θανάτου |
θανατοῦν |
θανατῶν, οῦσα,οῦν |
|
Π |
ἐθανάτουν |
|||||
|
Μ |
θανατώσω |
θανατώσοιμι |
θανατώσειν |
θανατώσων, ουσα,ον |
||
|
Α |
ἐθανάτωσα |
θανατώσω |
θανατώσαιμι |
θανάτωσον |
θανατῶσαι |
θανατώσας, ασα,αν |
|
Π |
θανατώσας ἔχω |
- |
- |
- |
- |
- |
|
Υ |
θανατώσας εἶχον |
β. Μέση / Παθητική Φωνή
|
ΟΡΙΣΤΙΚΗ |
ΥΠΟΤΑΚΤ. |
ΕΥΚΤΙΚΗ |
ΠΡΟΣΤ. |
ΑΠΑΡΕΜΦ. |
ΜΕΤΟΧΗ |
|
|
Ε |
θανατοῦμαι |
θανατῶμαι |
θανατοίμην |
- |
θανατοῦσθαι |
θανατούμενος, η,ον |
|
Π |
||||||
|
Μ |
θανατώσομαι |
θανατωσοίμην |
θανατώσεσθαι |
θανατωσόμενος, η,ον |
||
|
Α |
ἐθανατώθην |
θανατωθῶ |
θανατωθείην |
- |
θανατωθῆναι |
θανατωθείς, εῖσα,έν |
4. Παράγωγα
Ουσιαστικά
- θάνατος → η παύση της ζωής
- θανάτωση → η εκτέλεση, η πράξη του θανατώνειν
- θνητός → αυτός που υπόκειται στο θάνατο
- θνησιμότητα → το ποσοστό θανάτων
- αθανασία → η έλλειψη θανάτου, η αιώνια ζωή
- ευθανασία → ο καλός θάνατος (εὖ + θάνατος)
Επίθετα
- θανατηφόρος → αυτός που φέρει θάνατο
- θανάσιμος → αυτός που προκαλεί θάνατο
- θνητός → αυτός που πεθαίνει
- αθάνατος → αυτός που δεν πεθαίνει
- ημιθανής → αυτός που είναι μισοπεθαμένος
- αθανατος → αιώνιος
Ρήματα
- θανατώνω → εκτελώ, προκαλώ θάνατο
- αποθνήσκω (λόγιο) → πεθαίνω
- θνήσκω (αρχαίο) → πεθαίνω
Στις ευρωπαϊκές
γλώσσες:
- euthanasia → απευθείας από ευθανασία
- Thanatos → πέρασε αυτούσιο στην ψυχανάλυση του Φρόυντ ως η «ορμή θανάτου»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.